stałam i myślałam o Oksanie. O kobiecie, której płacono za dokładnie to, co ja robiłam za darmo. Nie – gorzej niż za darmo. Za bilet lotniczy i obietnicę Amsterdamu.
Wieczorem, kiedy dzieci zasnęły, poszłam do kuchni. Marta siedziała z laptopem.
– Marto – zaczęłam i nie wiedziałam, jak kontynuować. – Sąsiadka dzisiaj zapytała, czy jestem nową opiekunką do waszych dzieci.
Marta podniosła głowę. Widziałam, jak jej twarz przechodzi od zaskoczenia przez zakłopotanie do czegoś, co chyba było wstydem.
