Córka zaprosiła mnie do Holandii na dwa miesiące – “zobaczysz Amsterdam, mamo”. Amsterdam widziałam z okna autobusu z lotniska. W czwartek sąsiadka z naprzeciwka, też z Polski, zapytała, czy to ja jestem tą nową opiekunką do dzieci, bo “poprzednia była bardzo miła”.
“Amsterdam” – to słowo przez pół roku brzmiało jak obietnica. Marta przysyłała mi zdjęcia kanałów, kolorowych kamienic, rowerów oplecionych kwiatami. Pisała: “Mamo, musisz to zobaczyć, już ci kupuję bilet.”
Pokazywałam koleżankom na osiedlu, kupiłam nawet nową walizkę – tę granatową, z czterema kółkami – i buty na wygodniejszej podeszwie, bo Marta powiedziała,
