ulicy.
„Nasz pokój był tam” – powiedziała Valeria, wskazując na okno na drugim piętrze.
Daniel się uśmiechnął.
„A ty rysowałeś na tym korytarzu, nawet gdy miałeś kłopoty.”
„Kradłeś książki z biblioteki.”
„Zwróciłam je.”
„Trzy miesiące później.”
„To nadal się liczy jako zwrot.”
Valeria wybuchnęła śmiechem.
Potem zapadła cisza.
Daniel wziął ją za rękę.
„Nadal jesteś zła na to miejsce?”
Pomyślała.
„Nie”.
„Dlaczego?”
„Bo cię tu poznałam”.
Daniel ścisnął jej palce.
„Ja też nie jestem zła”.
Ślub był kameralny.
Mauricio nie przyszedł.
Daniel nie zabronił. Po prostu go nie zaprosił.
Teresa była