Myślałam, że mój syn ma problemy z nowym dzieckiem, dopóki nie spojrzał mi prosto w oczy i nie powiedział: „Mamo, to dziecko nie jest nasze”. To, co powiedział później, zmieniło wszystko.
Czasem wciąż słyszę w głowie głos Max. Nie ten chichoczący, lepki głos superbohatera, który tak dobrze znałam. Nie ten, który zawsze krzyczał: „Mamo, patrz!”, zanim zrobiła coś szalonego na kanapie.
Słyszę szept.
“Mamo, to nie jest moja siostra.”
Gdyby krzyknął, pewnie potraktowałabym to poważniej. Gdyby wpadł w furię, uznałabym to za zazdrość. Gdyby był zły, też bym to zrozumiała.
