lata, żeby zrobić coś, co już wiem, że chcę zrobić”.
Valeria milczała.
Daniel się uśmiechnął.
„Teraz byłby dobry moment, żeby coś powiedzieć”.
„Myślę”.
„To mnie martwi”.
Spojrzała na pierścionek.
„Boisz się?”
Daniel skinął głową.
„Bardzo.”
„A jednak?”
„Pamiętam, jak bardzo mądra pielęgniarka powiedziała mi kiedyś, że niektóre zgubione rzeczy wracają w nieoczekiwany sposób.”
Valeria wyciągnęła rękę.
„Więc nie traćmy ich więcej.”
Miesiące później wrócili razem do Tonali.
Stary schronisko nie działało już tak samo. Budynek został przebudowany i teraz był częścią żłobka.
Nie weszli do środka.
Zostali po drugiej stronie