To pięć minut pieszo.
Pięć minut pieszo zamieniło się w cały dzień. Odprowadzić Zosię, wrócić z Kubą, nakarmić Kubę, posprzątać po Kubie, odebrać Zosię, nakarmić oboje, plac zabaw, kolacja, kąpiel. O piątej Marta wracała zmęczona i padała na kanapę.
– Dzięki, mamo, nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Nie pytała, co robiłam ja. Ani co chciałam robić.
Po tygodniu przestałam o tym myśleć. Tak to chyba działa – człowiek wpada w rytm i przestaje zauważać, że to nie jest jego rytm. Rano kawa, Zosia, Kuba, obiad, spacer, kolacja. Wieczorem Marta z
