z ogródkiem wielkości mojego balkonu w Tarnowie. Ale ten dom kosztuje tyle, że rata zjada im jedną połowę dochodów, a opieka nad dziećmi – drugą.
Pierwszego dnia było pięknie. Marta wzięła wolne, pojechałyśmy do centrum, piłyśmy kawę przy kanale, robiłyśmy zdjęcia. Kupiła mi gouda i holenderskie ciasteczka. Drugiego dnia zrobiłyśmy zakupy, Marta gotowała. Trzeciego dnia powiedziała:
– Mamo, ja jutro muszę wrócić do pracy. Ale to tylko do wpół do czwartej, dam radę.
A potem Wojtek dorzucił przy kolacji:
– Elżbieto, jakbyś mogła rano odprowadzić Zosię do szkoły, to by nam bardzo pomogło.
