mieściło się wszystko. Jej strach. Jej wstyd. Jej samotność w tym holenderskim rzędzie ceglanych domów, gdzie sąsiadka nie wie, kim jest babcia dziecka, które codziennie widzi na podwórku.
Następnego dnia Marta wzięła wolne. Pojechałyśmy pociągiem do Amsterdamu – tylko we dwie, Wojtek został z dziećmi. Stałam na moście i patrzyłam na kanał, i nic nie było tak jak na zdjęciach, bo w życiu nigdy nie jest tak jak na zdjęciach. Było lepiej i gorzej jednocześnie. Lepiej, bo szłam z córką. Gorzej, bo wiedziałam już, po co tu naprawdę jestem.
Zostałam te
