jednocześnie moją córeczkę i obcą kobietę. Rozumiałam ją. Naprawdę rozumiałam. Wiem, ile kosztuje życie, wiem, co to presja. Ale rozumienie to nie to samo co godzenie się.
– Mogłaś mi powiedzieć prawdę – powiedziałam. – Mogłaś powiedzieć: “mamo, potrzebuję pomocy z dziećmi, przyjedź na dwa miesiące, będziesz mi pomagać, a w weekendy pojedziemy razem gdzieś”. Zgodziłabym się. Ta sama pomoc, te same obowiązki. Ale nie czułabym się jak zatrudniona bez umowy.
Marta nie odpowiedziała od razu. Widziałam, że ma mokre oczy.
– Bałam się, że nie przyjedziesz – powiedziała cicho.
I w tym jednym zdaniu
