W dniu moich siedemdziesiątych urodzin syn podał mi suchą karmę dla psów – nie przypuszczając, że to upokorzenie sprawi, iż zostanie bezdomny, bez grosza przy duszy i pozbawiony swojej maski.

pięciu lat spoczywał w ziemi pod bugenwillą.

Julián otworzył paczkę suchej karmy, wysypał ją do miski i postawił przed ojcem.

– Śmiało, staruszku – powiedział. – Dla darmozjadów też jest obiad.

Przy stole zapadła cisza.

Armando spojrzał na karmę.

Potem spojrzał na syna.

Brenda wyjęła telefon i zaczęła nagrywać.

– Niech się pan tak nie smuci, don Armando – powiedziała. – To tylko żart. ZresztąJulián ma rację. Nie płaci pan tu czynszu.

W domu, który kupił Armando.