W dniu moich siedemdziesiątych urodzin syn podał mi suchą karmę dla psów – nie przypuszczając, że to upokorzenie sprawi, iż zostanie bezdomny, bez grosza przy duszy i pozbawiony swojej maski.

na którym zawsze siadała Rosario; siedziała z nogą założoną na nogę, jakby dom ten należał do niej, odkąd tylko przyszła na świat.

Armando spróbował się uśmiechnąć.

– Zaczęliście beze mnie?

Cisza trwała krócej niż sekundę.

Julián wybuchnął śmiechem.

– Tato, nawet nie wiedzieliśmy, że wciąż jesteś na górze. Ostatnio zachowujesz się jak duch, naprawdę.

Niektórzy się zaśmiali.

Inni spuścili wzrok.

Armando z trudem przełknął ślinę.

Wtedy Julián wstał, poszedł do kuchni i wrócił ze starą, metalową miską.

Była to miska należąca do Capitána – psa, którego Rosario uratowała przed laty i który od