na górę, by odpocząć. Bolały go kolana, a w piersi czuł ciężar dobrze znanego smutku. Zasnął, mając zdjęcie Rosario na szafce nocnej.
Kiedy się obudził, było już ciemno.
Usłyszał muzykę.
Śmiech.
Brzęk butelek.
Powoli schodził na dół, opierając się oporęcz, którą Rosario własnoręcznie polakierowała. Gdy dotarł do jadalni, znieruchomiał.
Było tam ponad dwadzieścia osób.
Kuzyni Brendy.
Przyjaciele Juliána.
Wścibscy sąsiedzi.
Ludzie, których Armando ledwo znał.
Wszyscy jedli jego *mole*, jego ryż, jego tortille, jego ciasto.
Nikt go nie zawołał.
U szczytu stołu siedział Julián.
Na jego krześle. Brenda zajmowała krzesło,
