walały się książki, a w tak dużym pomieszczeniu panowała dziwna cisza.
Rozmawiali zaledwie dwadzieścia minut.
Powiedział jej, że ma firmę budowlaną. Ona powiedziała, że jest pielęgniarką.
Kiedy Daniel wspomniał, że był w szpitalu na badaniach, jego głos się zmienił.
Valeria nie zadawała żadnych pytań.
Przed wyjściem przyjrzał jej się uważnie.
„Mam wrażenie, że skądś cię znam”.
„Pracuję z setkami pacjentów” – odpowiedziała. „Może widziałaś mnie na korytarzu”.
Daniel wydawał się nieprzekonany.
W tym momencie otworzyły się drzwi wejściowe.
Weszła elegancka kobieta po sześćdziesiątce.
„Mamo” – powiedział Daniel. „To Valeria. Znalazła mój portfel