Adres na kartce wskazywał na dzielnicę mieszkaniową w pobliżu Puerta de Hierro. Wiedziała, że rozsądnym rozwiązaniem będzie zadzwonienie, ale po osiemnastu latach musiała się z nim zobaczyć.
Kiedy drzwi się otworzyły, nie wahała się.
Chudy chłopak stał się wysokim mężczyzną po trzydziestce, z kilkoma przedwczesnymi siwymi włosami i tym samym poważnym wyrazem twarzy.
„Znalazłam to przed szpitalem” – powiedziała, wyciągając portfel.
Daniel szybko sprawdził zawartość.
„Myślałem, że zgubiłem to na zawsze. Dziękuję”.
Nie poznał jej.
To bolało bardziej, niż Valeria się spodziewała.
Daniel nalegał, żeby zaproponować jej kawę. W domu wszędzie