osiemnaście lat ciszy.
„Cześć, Dani”.
Zakrył usta dłonią.
Potem wstał i podszedł do okna.
Valeria pamiętała ten nawyk. Już jako dziecko musiał się ruszyć, gdy coś go przytłaczało.
„Od jak dawna wiesz?”
„Od nocy, kiedy oddałem ci portfel”.
Daniel się odwrócił.
„A dlaczego mi nie powiedziałeś?”
„Bo nie byłem pewien, czy jesteś tym Danielem, którego pamiętałem. A kiedy to potwierdziłem, czekałeś na biopsję. Nie miałem zamiaru zjawiać się po osiemnastu latach i zrzucać na ciebie kolejnej bomby, kiedy myślałeś, że możesz mieć raka”.
Spuścił wzrok.
„Więc chciałem, żebyś sam sobie