dotknąć zdjęcia.
„Nigdy więcej tego nie rób”.
Nie krzyknął.
I właśnie dlatego zabrzmiało to groźniej.
Mauricio cofnął rękę.
Valeria położyła telefon na stole.
Na ekranie pojawiło się stare, lekko rozmazane zdjęcie, odzyskane lata temu z archiwum domu dziecka.
Było tam kilkoro dzieci.
Dwoje stało w kącie.
Chudy, poważnie wyglądający dwunastoletni chłopiec z książką pod pachą.
I młodsza dziewczynka z ołówkiem.
Daniel przysunął telefon bliżej.
Przez kilka sekund nic nie mówił.
Teresa zdawała się nie rozumieć.
Twarz Mauricia zbladła.
W końcu Daniel podniósł wzrok.
„Vale…”
Valeria poczuła, jak to słowo przebija