jak lekarz ci to zalecił”.
Pokręciłem głową zanim zdążył dokończyć.
“NIE.”
“Ale.”
„Nigdy bym…”
“Zrobiłeś to.”
Powoli wstał. „Płakałaś. Powtarzałaś, że nie możemy stracić wszystkiego. Pytałaś, co zrobiliby moi rodzice, gdyby przestali nas wspierać finansowo. Mówiłaś, że Max zasługuje na stabilizację. Mówiłaś, że jeśli Nicole chce pieniędzy, a dziecko nie, to może…”
“Przestań.”
Ale nie zatrzymał się.
“Powiedziałeś, że nikt nie może się dowiedzieć.”
Nie mogłem oddychać.
Potem wróciły fragmenty. Zatarte wspomnienia. Złamania. Lekarz o niskim głosie. Daniel, trzymający mnie za rękę zbyt mocno. Ktoś mówiący: „Są możliwości”. Ja, tonąca