w bólu, utracie krwi i strachu. Ja, pytająca, czy nasza córka naprawdęodeszła. Ja, Daniel mówiący: „Jeszcze damy radę”.
NIE.
Nie, nie, nie.
Widział to w mojej twarzy. Widział, że coś wraca.
„Wiedziałaś” – powiedział cicho. „Może nie wszystko. Może nie chcesz pamiętać. Ale wiedziałaś wystarczająco dużo”.
Zsunąłem się na ziemię.
Tego właśnie ludzie nie rozumieją, kiedy opowiadam tę historię dzisiaj. Chcą niewinnej ofiary. Ofiary czystej. Kobiety, która została całkowicie oszukana, nieskazitelnej od początku do końca.
Chciałabym być nią.
Ale ja nie jestem.
O świcie znalazłem potwierdzenia przelewów z naszego wspólnego konta.
