Jego twarz się skrzywiła.
„To twój brat”.
„I co z tego?”
„Rodzina dba o rodzinę”.
Zaśmiałam się raz.
Cicho.
To zdawało się go rozgniewać bardziej niż krzyk.
„Co cię tak śmieszy?”
„Wyrzuciłaś mnie z domu, kiedy miałam osiemnaście lat, z pięćdziesięcioma dolarami i dwoma workami na śmieci”.
Zacisnął szczękę.
„Uczyłam cię niezależności”.
„Dobrze”.
Podeszłam bliżej.
„Więc naucz Leo”.
Marcus wpatrywał się we mnie.
Wzięłam głęboki oddech.
„Albo możesz go wyrzucić, tak jak mnie, i pozwolić mu samemu dojść do siebie”.
Jego twarz poczerwieniała.
„Ty niewdzięczny mały…”
Powstrzymał się.
Wtedy usłyszałam
