jej nie widzę.
Marcus i ja nigdy nie wróciliśmy do relacji, którą kiedyś sobie wyobrażałam.
Nie było dramatycznego pojednania.
Nie było łzawego uścisku.
Nie było magicznej chwili, w której wszystko zostało wybaczone.
Niektóre rzeczy nie znikają tylko dlatego, że prawda została odkryta.
Odnalazłam spokój, ale spokój to nie to samo, co zapomnienie.
Nie nienawidzę go.
Po prostu przestałam pozwalać, by jego wybory definiowały moje życie.
I za każdym razem, gdy przekraczam próg swojego mieszkania, przypominam sobie, że dom, który próbował mi odebrać, nigdy nie był tylko zbiorem ścian i okien.
