swoje życie.
To było znaczące.
Nie dlatego, że dług był ogromny.
Ale dlatego, że dokładnie pamiętałam, dlaczego potrzebowałam tych pożyczek.
Miałam osiemnaście lat, spałam w samochodzie, próbując dostać się na studia, podczas gdy mężczyzna, który miał mnie chronić, uznał, że muszę nauczyć się niezależności.
Nauczyłam się tego.
Może aż za dobrze.
Ale nie chciałam, żeby reszta pieniędzy stała się kolejnym symbolem wszystkiego, co poszło nie tak.
Więc coś stworzyłam.
Nazwałam to Domem Sary.
Imię mojej matki.
Dom Sary stał się programem mającym na celu zapewnienie mieszkań przejściowych i pomocy edukacyjnej
