stracili, i małej dziewczynki, którą zostawiła”.
„Byłam tylko dzieckiem”.
„Wiem!”
Valeria płakała cicho.
I po raz pierwszy zrozumiałam całe nasze dzieciństwo.
Patricia rozpieszczała Valerię, bo była jej córką.
Wymagała ode mnie więcej, bo reprezentowałam siostrę, do której czuła urazę.
I latami nas ze sobą skłócała, bo nasza rywalizacja dawała jej możliwość wyładowania złości.
Valeria podeszła do biurka.
Wyjęła z torebki kluczyki do mojego samochodu.
Wyciągnęła je przede mną.
„Przepraszam”.
Spojrzałam na nią.
„Wiedziałam, że to twoje. Wiedziałam, że źle jest ich używać. Ale mama zawsze mówiła, że dostajesz wszystko, na