miałam 12 lat, ale wciąż pamiętałam jej notatki w moich prezentach świątecznych.
Otworzyłam list.
Pierwsze linijki sprawiły, że zadrżały mi ręce.
„Moja droga Mariano, jeśli to czytasz, to znaczy, że twój dziadek uważa, że jesteś gotowa poznać prawdę, której nie miałam odwagi ci powiedzieć za życia”.
Podniosłam wzrok.
„Jaką prawdę?”
Dziadek wskazał na list.
„Czytaj dalej”.
endo.
Dotarłam do następnego akapitu.
Przeczytałam go raz.
A potem znowu.
Poczułam, jak powietrze opuszcza pokój.
„Nie”.
Valeria podeszła.
„Co tam jest napisane?”
Nie mogłam odpowiedzieć.
Dziadek zrobił to za mnie.
„Mariana nie jest