dni chorobowych”.
Spojrzałem na swój gips.
„Jestem ranny.”
„To nie mój problem.”
Spojrzałam na niego.
„Proszę cię o pomoc na kilka tygodni.”
„Zajmij się dziećmi. To twoja praca.”
Potem wyszedł.
Miles nie przestawał płakać.
Luke wyciągnął rękę i chwycił krawędź mojego gipsu obiema małymi rączkami.
Delikatnie się uwolniłam i szepnęłam: „Dobrze. Trzymam cię”.
Mówiłem takie rzeczy przez zbyt długi czas.
Mam to.
Nic mi nie jest.
Nawet jeśli żadne z tych twierdzeń nie było prawdą.
Moja matka, Noelle, przyszła następnego popołudnia.
Znalazła mnie, jak zdrową ręką wycierałam rozlane mleko z
