Kiedy złamałam rękę, założyłam, że najtrudniejszą rzeczą będzie zaopiekowanie się moimi pięciomiesięcznymi bliźniakami, podczas gdy ja będę dochodzić do zdrowia.
Myliłem się.
Najgorsze było odkrycie, jak mało mój mąż rozumiał ze wszystkiego, co robiłam każdego dnia, i uświadomienie sobie, jak daleko jeszcze będę musiała się posunąć, zanim w końcu zrozumie.
“Mieć nadzieję?”
Nie odpowiedziałem od razu.
Derek stał w drzwiach salonu mojej mamy, wpatrując się w Luke’a śpiącego w jej ramionach, Milesa opierającego się o mnie i torbę z pieluchami stojącą obok kanapy, która była wyraźnie spakowana na coś więcej
