wiem.”
Czekałem, aż zrozumie.
Nie, nie zrobił tego.
“Więc?”
Spojrzałam na niego.
“No to co?”
„Miałem nadzieję, że pamiętasz, do czego służy kuchnia. Albo przynajmniej wiesz, jak zamówić jedzenie na wynos.”
Nie śmiał się.
„Dziś pracowałem dziesięć godzin.”
„Wczoraj spadłem ze schodów.”
Lekarz założył mi gips na złamaną rękę i wyraźnie ostrzegł, żebym nie podnosił Luke’a ani Milesa, dopóki ręka się nie zagoi.
Miles zaczął płakać jeszcze mocniej.
„Możesz go złapać?” zapytałem.
Derek sprawdził swój telefon.
„Jeszcze się nie przebrałam.”
„Nie obchodzi go, co masz na sobie.”
“Mieć nadzieję.”
“Co?”