do niego dziewczyna, Brenda – z tymi jej bardzo długimi paznokciami, drogimi perfumami i śmiechem, który nigdy nie brzmiał szczerze.
Ten „tymczasowy” układ trwał już cztery lata.
Julián miał trzydzieści osiem lat, głowę pełną biznesowych sloganów, brak dyscypliny i niezwykły talent do wpędzania ojca w poczucie winy, ilekroć Armando ośmielił się zapytać, kiedy wreszcie zacznie się dokładać do domowego budżetu.
Brenda nie pracowała.
A raczej twierdziła, że pracuje „w mediach społecznościowych”, choć jedyne, co publikowała, to zdjęcia z restauracji opłacanych dodatkową kartą kredytową Armando.
Tamtej soboty Don Armando sam przygotował posiłek
