dwa tygodnie.
Valeria myślała, że to koniec.
Aż pewnego popołudnia, po skończeniu zmiany, znalazła kobietę czekającą na nią w stołówce naprzeciwko szpitala.
Teresa wydawała się inna bez poczucia bezpieczeństwa, jakie dawał jej dom i nazwisko rodowe.
„Czy mogę z tobą porozmawiać?”
Valeria usiadła.
„Słucham”.
Teresa zawahała się, zanim zaczęła.
„Kiedy adoptowaliśmy Daniela, miał dwanaście lat. Myślałam, że danie mu domu, ubrań i szkoły wystarczy”.
Valeria milczała.
„Nigdy nie rozumiałam, jak dziecko może mieć dach nad głową i jednocześnie czuć się, jakby było tylko gościem”.
Teresa spojrzała na swoje dłonie.
„Mauricio