spędzonym na budowaniu czegoś własnego, wciąż są ludzie, którzy patrzą na mnie i najpierw widzą porzuconą dziewczynkę”.
Daniel zacisnął szczękę.
„Widzę kobietę, która znalazła mój portfel”.
Valeria pokręciła głową z lekkim uśmiechem.
„Nie. Widzisz dziewczynkę z ołówkiem”.
„Widzę obie”.
Ta odpowiedź pozostawiła ją bezbronną.
Daniel ją przytulił.
Nie tak, jak mężczyzna próbujący zdobyć kobietę.
Jak ten dwunastoletni chłopiec, który kiedyś stał u jej boku, gdy nikt inny nie chciał.
I po raz pierwszy od osiemnastu lat Valeria pozwoliła, by to wspomnienie przestało ją boleć.
Kolejne dni nie były łatwe.
Daniel