Wtedy dyrektor Patel spojrzał na mnie.
„Właśnie dlatego chcieliśmy, żebyś tu był”.
Ledwo mogłam mówić.
„Maya nie chciała…”
Delikatnie przerwał.
„Jeszcze nie wiemy, co się stało”.
Ale znałem swoją córkę.
A przynajmniej tak mi się zdawało.
Wtedy wszystko, co Maya przede mną ukrywała, w końcu wyszło na jaw.
Kiedy wróciła do domu później tego dnia, usiadłem z nią przy kuchennym stole.
Nie oskarżałem jej.
Nie krzyczałem.
Po prostu położyłem przed nią zdjęcie zawartości szafki.
„Maya, powiedz mi prawdę”.
Wpatrywała się w zdjęcie.
Jej oczy natychmiast napełniły się łzami.
Potem wyszeptała:
