się pieniądze.
Inne były puste.
Obok nich leżał spiralny notes.
Dyrektor Patel go otworzył.
W środku były imiona i nazwiska oraz numery.
Przy niektórych nazwiskach widniały słowa takie jak:
„Lunch”.
„Kalkulator”.
„Mundur”.
„Wycieczka”.
Serce mi zamarło.
„Ile to jest?”
„Kilkaset dolarów” – powiedział.
Wpatrywałam się w niego.
„Co to jest?”
„Właśnie to próbujemy ustalić”.
Wyjaśnił, że władze szkoły początkowo obawiały się, że Maya potajemnie zbiera pieniądze od kolegów z klasy.
Były koperty z nazwiskami uczniów.
Były tam zapisy kwot.
Była gotówka.
I żaden dorosły w szkole nie wyraził na to zgody.
