I zazwyczaj po treningu wchodziła do domu, mówiąc tak szybko, że ledwo nadążałam.
Ale ostatnio coś się zmieniło.
Przy kolacji była cichsza.
Spędzała więcej czasu sama.
Czasami przyłapywałam ją na niespokojnym wpatrywaniu się w telefon.
Za każdym razem, gdy pytałam, czy coś się stało, odpowiadała mi tak samo.
„Jestem po prostu zmęczona”.
Zakładałam, że to normalny stres nastolatków.
Szkoła.
Przyjaciele.
Cheerleading.
Hormony.
Zwykłe burze, które towarzyszą szesnastolatkom.
Nie zdawałam sobie sprawy, że moja córka dźwigała coś o wiele cięższego.
Tej nocy próbowałam wszystkiego.
Spytałam, czy chce kolację.
Nic.
Spytałam, czy
