treningu tak szybko, że ledwo rozumiałam połowę z tego, co mówiła.
To była dawna Maya.
Dziewczyna, za którą tęskniłam od tygodni.
Potem przestała.
„Mamo”.
„Co?”
Sięgnęła do plecaka.
„Dostałam dziś coś”.
Podała mi złożoną karteczkę.
W środku był banknot pięciodolarowy.
Na kartce było napisane:
„Ktoś mi pomógł w zeszłym roku. Moja kolej”.
Spojrzałam na Maję.
Uśmiechnęła się.
„Wrzucam to do funduszu”.
Ostrożnie schowała pieniądze.
Nie było dramatu.
Żadnego ogłoszenia.
Żadnych braw.
Tylko pięć dolarów od studentki, która kiedyś potrzebowała pomocy, a teraz chciała pomóc komuś innemu.
Patrzyłam, jak moja córka
