zniknęły, wszyscy zaczęli zadawać pytania.
Maya była przerażona.
Widziała, jak wygląda szafka.
Widziała, jak wygląda notes.
Widziała, jak wyglądają pieniądze.
I dokładnie wiedziała, jak mogą wyglądać.
Wszyscy mogliby pomyśleć, że je ukradła.
„Nie wzięłam ich” – wyszeptała.
„Wiem”.
„Ale co, jeśli nikt mi nie uwierzy?”
Wyciągnęłam rękę przez stół i wzięłam ją za rękę.
„Dowiemy się, co się stało”.
Następnego dnia Maya i ja rozmawialiśmy z dyrektorem Patelem.
Wyjaśniliśmy wszystko.
Szkoła zaczęła analizować, co się stało.
Maya nie chciała nikogo oskarżać.
A zwłaszcza Sama.
Powtarzała to samo.
„On by tego nie
