„Ta sama fryzura” – wyszeptał. „Ten sam kształt twarzy. Tylko starsza. I płakała”.
Powiedziałem sobie, że mam pięć lat. Pięciolatki mylą rzeczy. Zauważają dziwne szczegóły.
Zmyślają historie, gdy się boją.
Mimo to mój głos brzmiał słabo. „A potem?”
Max spojrzał w stronę pokoju dziecięcego i jeszcze bardziej zniżył głos.
„Tata dał jej dużą kopertę. Jak w filmie. Grubą.”
Poczułemmrowienie na skórze.
„A potem?”
„Powiedział mi, żebym nie patrzył”. Max wybuchnął płaczem, cichy i drżący. „Ale i tak to zrobiłem”.
Przytuliłam go mocno. „Wszystko w porządku. Wszystko w porządku”.
„Nie”. Cofnęła się
