Tylko tym razem nie miałam worków na śmieci.
Niosłam grubą teczkę z aktami.
Victoria otworzyła drzwi.
Miała na sobie jedwabny szlafrok i trzymała w dłoni espresso.
Na mój widok jej mina skwaśniała.
„Co ty tu robisz?”
„Zawołaj Marcusa”.
Przewróciła oczami.
„Jeśli przyszłaś przeprosić za Leo…”
„Zawołaj Marcusa” – powtórzyłam. – „Albo szeryf może z nim porozmawiać w poniedziałek rano”.
Jej wyraz twarzy natychmiast się zmienił.
Marcus pojawił się na schodach chwilę później.
Uśmiechał się.
„Już z powrotem?”
Skrzyżował ramiona.
„Gotowa przemyśleć mieszkanie?”
„Nie”.
Podeszłam do szklanego stołu w przedpokoju i położyłam na
