że dużo będziemy chodzić.
Chodzę. Od kuchni do pokoju Zosi, od pokoju Zosi do łazienki, gdzie Kuba znowu rozlał szampon, od łazienki do przedpokoju, gdzie trzeba wytrzeć błoto z butów, bo plac zabaw po deszczu zamienia się w grzęzawisko.
Trzy tygodnie. Ani jednego muzeum. Ani jednej przejażdżki pociągiem do centrum. Amsterdam jest dwadzieścia minut stąd – wiem, bo sprawdziłam w telefonie, nocą, kiedy dzieci wreszcie zasnęły i mogłam usiąść na kanapie bez czyjegoś “babciu, daj!”
Mam na imię Elżbieta, od roku jestem na emeryturze. Trzydzieści cztery lata uczyłam polskiego w podstawówce
