żeby go ratować za każdym razem, gdy coś poszło nie tak.
Musiał się uczyć.
Musiałem przestać nosić wszystko, po prostu dlatego, że mogłem to robić szybciej.
Trzy tygodnie później moje ramię zagoiło się na tyle, że postanowiłem zabrać część naszych rzeczy do domu.
Nie wszystko.
Derek zauważył to natychmiast.
„Trzymasz ubrania u mamy?”
“Tak.”
„Bo nadal mi nie ufasz?”
Zastanowiłem się nad tym pytaniem.
„Bo uczę się ufać sobie. Jeśli wszystko znów się rozpadnie, nie będę czekać, aż fizycznie się załamię, zanim coś z tym zrobię”.
Tej nocy Miles zaczął
