naucz mnie.”
Przez chwilę prawie się zgodziłem.
Moja stara wersja już pewnie sięgnęłaby po notes.
Zamiast tego pokręciłem głową.
„Nie. Obserwuj ich. Ucz się ich. Spędzaj wystarczająco dużo czasu ze swoimi synami, żebyś ich znał.”
Jego wyraz twarzy stał się napięty.
„A co jeśli popełnię błąd?”
„Tak.”
Wyglądał na zaskoczonego.
„Ja też.”
Wydawało się, że to go zaskoczyło.
Spojrzałem na swój gips.
„Przez ostatnie kilka tygodni czułam, że ponoszę porażkę, bo nie potrafię nawet bezpiecznie podnosić własnych dzieci”.
“Mieć nadzieję…”
Daj mi skończyć. Kiedy zdejmą mi ten gips, będę miał
