ciebie na kilka dni?”
Zamilkła.
„Czy coś się stało?”
„Nic nowego. W tym tkwi problem.”
“Mieć nadzieję…”
„Nie mogę dalej ryzykować ramienia, bo Derek nie chce odebrać własnych dzieci. Muszę mieć rękę, żeby się dobrze zagoiła, mamo. Moi chłopcy mnie potrzebują”.
Jej głos natychmiast złagodniał.
„Chcesz, żebym po ciebie przyjechał? Mój samochód jest naprawiony.”
„Tak. Spakuję się.”
„Opuszczasz go?”
Spojrzałem w stronę salonu, gdzie Derek oglądał telewizję.
„Nie. Próbuję się wyleczyć.”
To był pierwszy raz, kiedy powiedziałem to bez przepraszania.
Godzinę później mama zajęła się bliźniakami, a ja spakowałem nasze