pranie, butelki, wizyty u lekarza, drzemki, płacz, sprzątanie i wszystko inne.
Tym razem nie.
Powiedziałem po prostu: „OK”.
Derek zmarszczył brwi.
„Okej, co?”
“Nic.”
„Nie rób tej spokojnej rzeczy.”
„Co spokojnego?”
„Ta sytuacja, kiedy nagle przestajesz mówić.”
Wiedział, że nienawidzę konfliktów.
Zazwyczaj tłumaczyłam się tak długo, aż wszyscy znów czuli się komfortowo.
Głównie on.
Ale tej nocy przestałem.
—
Kiedy chłopcy poszli spać, usiadłem przy kuchennym stole, opierając bolącą rękę na złożonym ręczniku.
Wcześniej Luke sięgnął po mnie, a ja byłam zmuszona poprosić Dereka, żeby odebrał swojego syna, ponieważ fizycznie nie
