łzami, ale nie odwróciła wzroku. „I to jest ważniejsze niż to, kto na co zasłużył” – dodałem. Skinęła powoli głową. Siedzieliśmy tam razem, a ciężar minionych lat powoli opadał, ustępując miejsca spokojniejszej atmosferze. To nie było idealne rozwiązanie. Nie mazało to nierówności, żalu ani długiej historii milczenia między nami. Ale to było prawdziwe. I gdy słońce zaczęło zachodzić, a świat wokół nas złagodniał, zdałem sobie sprawę z czegoś, czego się nie spodziewałem. Po raz pierwszy od dwudziestu lat przestaliśmy udawać. I z jakiegoś powodu to wydawało się zupełnie wystarczające.
