jest społeczny wymiar tego odcinka. Pierwsza osoba była przestraszona. Druga, widząc ich wyraz twarzy, nabrała ostrożności. Trzecia usłyszała „może się ruszać” i wycofała się. W ciągu kilku sekund wszyscy zaczęli traktować sytuację jako realne zagrożenie.
Nikt jednak nie zauważył, żeby obiekt się poruszył. Strach po prostu rozprzestrzeniał się z jednego spojrzenia na drugie. To bardzo stary ludzki odruch: obserwowanie reakcji innych, aby ocenić zagrożenie. Przydatny w prawdziwej sytuacji kryzysowej. Tym bardziej, gdy chodzi o zapomnianą przekąskę.
Internet wzmacnia to wszystko w nieskończoność.
Znasz tę procedurę? Dokładnie tak się dzieje w
