zbyt przerażona, żeby mi powiedzieć.
Chwyciłem kluczyki.
Jazda do szkoły wydawała się nie mieć końca.
Każde czerwone światło zdawało się trwać wiecznie.
Ciągle myślałem o poprzedniej nocy.
Czerwone oczy Mai.
Zamknięte drzwi do sypialni.
Nietknięte jedzenie.
Sposób, w jaki wpatrywała się w telefon od tygodni.
Coś ewidentnie było nie tak.
I jakimś cudem to przegapiłem.
Kiedy dotarłem na miejsce, dyrektor Patel czekał na mnie w pobliżu sekretariatu.
Nie tracił czasu na pogawędki.
„Dziękuję za przybycie”.
„Co się stało?”
Spojrzał na mnie przez chwilę.
„Chodź ze mną”.
Szliśmy korytarzem.
W szkole
