niż połową baku.
Zostawiła klucze na blacie.
„Jest piękny”.
„Jest mój”.
Uśmiechnęła się.
„Tak, jasne”.
Dwa dni później znowu go wzięła.
A potem znowu.
Po tym przestała udawać, że potrzebuje pozwolenia.
Tydzień później, kiedy skonfrontowałam się z mamą, nadal składała pranie, jakbyśmy rozmawiały o pogodzie.
„Bardziej sensowne jest, żeby Valeria go teraz używała”.
„Bardziej sensowne dla kogo?”
„Nawiązuje kontakty”.
„Pracuję 40 minut stąd”.
„Musi dbać o swój wizerunek”.
Zaśmiałam się.
Nie dlatego, że było śmieszne.
Chodziło o to, żeby krzyczeć.
„Jej wizerunek?”
„Nie rozumiesz takich rzeczy”.
Tej nocy zobaczyłem post