odpowiedzialność za kilka zarzutów i zobowiązała się prawnie do zwrotu części pieniędzy.
Odwiedziłam ją raz.
Spytała mnie, czy jej nienawidzę.
Myślałam o swoim dzieciństwie.
O zaufaniu.
O Gabrieli.
O ciężarówce.
Zawsze myślałam, że proszenie o szacunek robi ze mnie złą córkę.
„Nie nienawidzę cię”.
Patricia zaczęła płakać.
Ale jeszcze nie skończyła.
„Ja też ci jeszcze nie wybaczam”.
Jej wyraz twarzy się zmienił.
Stara Mariana pospieszyłaby, żeby złagodzić te słowa.
Nowa Mariana pozwoliła im tam zostać.
„Może kiedyś. Ale wybaczenia nie zdobywa się tylko dlatego, że ktoś jest rodziną. Wynagradza się