z córką Patricii, obie mogłybyśmy zostać współwłaścicielkami.
Nie dlatego, że Valeria miała do tego automatyczne prawo.
Ale dlatego, że, jak napisała moja babcia, córki Gabrieli i Patricii zasługiwały na szansę zbudowania relacji, której ich matki nigdy nie miały.
Valeria natychmiast zaprzeczyła.
„Nawet o tym nie myśl”.
„Co?”
„Nie chcę połowy twojej nieruchomości”.
„Pracujesz tu od miesięcy”.
„To nie znaczy, że jest moja”.
„Zapłaciłaś też prawie 250 000 pesos za naprawę dachu”.
Spojrzała na dziadka.
„Powiedziałaś mu?”
„On jest okropny w dotrzymywaniu tajemnic”.
Jej dziadek udał oburzenie.
Wyciągnąłem rękę.
Valeria na