ciotką.
Waleria nie była moją siostrą.
Była moją kuzynką.
„Dlaczego mnie wychowałaś?”
Patricia zakryła twarz.
Dziadek odpowiedział.
„Gabriela prosiła ją o to przed śmiercią”.
Spojrzałam na Patricię.
„Zawsze wiedziałaś?”
Skinęła głową.
„Tak”.
„A dom należał do Gabrieli?”
„Tak” – powiedział dziadek. „Twoja babcia planowała zostawić go twojej matce. Kiedy Gabriela umarła, postanowiła go dla ciebie chronić”.
Wszystko miało sens.
Gniew Patricii za każdym razem, gdy dziadek mi coś dawał.
To, jak umniejszała moje osiągnięcia.
Ciągła potrzeba udowadniania, że Valeria zasługuje na więcej.
To, jak wszystko, co otrzymywałam, zamieniała w niesprawiedliwość.
„Czy