Moja szesnastoletnia córka wróciła z treningu cheerleaderek z rozmazanym tuszem pod oczami.
Nie przywitała się.
Nie powiedziała mi, jak poszedł trening.
Nawet nie zdjęła butów.
Po prostu minęła mnie, pobiegła na górę i zamknęła się w swoim pokoju.
„Maya?”
Nic.
Zapukałam ponownie.
„Co się stało?”
Jej głos dobiegł zza drzwi, ledwie słyszalny szept.
„Nic, mamo. Proszę.”
Stałam tam przez kilka sekund, kompletnie zdezorientowana.
Maya zawsze była tą bystrą.
Miła.
Otwarta.
Taka nastolatka, która potrafiła wejść do pokoju i jakimś cudem wywołać uśmiech na twarzach innych.
Uwielbiała cheerleaderki. Uwielbiała swoje przyjaciółki.
