że była ważna.
Była ważna dla całego pokolenia.
Była ważna dla rodziny. Nie była tylko kimś, kto zabawiał. Była kimś, kto po cichu kształtował życie. Głosem, który prowadził nas przez trudne chwile. Uśmiechem, który był znajomy, wręcz pocieszający. Obecność wplecioną w naszą codzienność: w dzieciństwo, w nasze celebracje, w nasz powrót do zdrowia.
Niektórzy z nas dorastali z nią. Niektórzy wspierali jej pracę nawet w najciemniejszych godzinach.
Inni odnajdywali miłość, radość i szczęście w tym, co wspólnie tworzyliśmy.
Byli przy nas podczas wizyt w szpitalu. Na uroczystościach ukończenia szkoły i
